Afgelopen week hebben we gehoord dat onze meid dyslectisch is. Dit kwam niet als een verrassing. Op school zien we dat het steeds moeilijker wordt, ondanks dat ze groep 3 voor de tweede keer doet.
Uit de testen blijkt dat ze een goed geheugen en een goede intelligentie heeft. Dat zijn twee dingen die in haar voordeel spreken en die in de toekomst wellicht als compensatie kunnen dienen.
Ondanks mijn studie (Pyschologie) weten we niet zo veel over dyslexie. Gelukkig is er het internet en zijn we thuis eens op zoek gegaan. Wat blijkt, de lijst met beroemde mensen die dyslexie hebben is lang en indrukwekkend.
Als je toevallig iets meer wil lezen, kan je deze link aanklikken.
Uit alle dingen die we gelezen hebben, blijkt dat dyslectische mensen het vaak goed doen. Dat geeft ons dan weer het vertrouwen voor de toekomst.
Ik zou me minder ergeren aan mijn mede-weggebruikers. Een beetje als de kerstgedachten: leven en laten leven.
Nu, na een halve week werken ben ik de kerstgedachten helemaal kwijt. En trouwens, met kerst is het natuurlijk ook niet leven en laten leven, maar eerder vreten wat je kan, tot de riem knapt
Vroeger (wat klink ik nu oud) liepen in mijn studententijd enkele verdwaalde punkers met zo’n hanekam rond. Inmiddels studeer ik niet meer en kom ik niet meer op die plekken van vroeger.
Ik zie dus geen punkers meer.
Tenminste tot laatst bij de wereld draait door. Staat daar ineens EVA SIMONS.
Fruithandelaar vindt gevaarlijke spin tussen de bananen.
Ik heb in het verleden een vakantiebaantje gehad bij een fruithandelaar en dat was voor mij de ultieme nachtmerrie. Je opent een bananendoos en je vindt zo’n lievertje.
De fruithandelaar heeft de spin laten kennismaken met de dierentuin.
Ik denk dat ik de spin had laten kennismaken met een schoen/schep/iets anders* dat ik zo snel zou hebben kunnen vinden. Brrrr.
In mijn werk ben ik verantwoordelijk voor de opleidingen. Omdat ik bij een bedrijf werk waar software wordt gemaakt en verkocht kom ik niet of nauwelijks in aanraking met zaken uit mijn opleiding (ik ben een arbeids- en organisatiepsycholoog). Tenminste, dat was het geval tot vandaag.
Ik ben bezig met het aanpassen van een handleiding.
Hiervoor heb ik allerlei materiaal tot mijn beschikking. Zo ook oude studieboeken (dat is dus ‘geld goed gespendeerd’, hahaha).
In de handleiding die ik moet aanpassen komt de term ‘geheugenschema’ voor. De term deed geen belletje rinkelen, dus daarom ingevoerd in vriend google. Uiteraard kwam er een hele waslijst tevoorschijn.
Een van de zaken die ze bij google slim aanpakt is dat ze verwijzingen maken naar boeken waarin het woord voorkomt. Zo zat er een verwijzing tussen die naar het boek ” leren en instructie” verwees. Omdat ik nog steeds geen duidelijk voorbeeld had wat nu een geheugenschema is, klikte ik op de genoemde link (en in gedachte hoorde ik mezelf zeggen: “vast weer een of ander boek waar ik niet aan kan komen“).
En ja hoor, de index van een of ander boek komt te voorschijn. Maar mijn blik wordt getrokken naar het plaatje van de cover van het boek.
Ben ik de enige die vind dat de naam van het stadion waar de herdenkingsdienst voor Michael Jackson wordt gehouden, op zijn minst gezegd pijnlijk gekozen is?
Het is algemeen bekend dat voor mannen een auto een compensatie-instrument is. Waarvoor het een compensatie is, mag je zelf bedenken.
Gisteren reed een A3 van Audi achter me. Voor wie niet weet wat voor een auto het is, hieronder een plaatje.
En als je dan in je achteruitkijkspiegel kijkt, denk je dat er een hele grote Audi heel hard op je kofferbak komt aanracen. Ik ben van mening dat als iemand persé wil inhalen, ik niet degene moet zijn die de hardrijder moet tegenhouden. Kortom, ik ga netjes aan de kant. En dan komt de deceptie…Het is een A3.
Waarom? Zie hieronder een plaatje van de achterkant.
Misschien is het iets van mij, maar het lijkt wel of niet de bestuurder, maar de auto zelf moet compenseren?
Of zou het toch de bestuurder zijn, die de ‘grote’ van de auto compenseert met heel hard rijden, bumperkleven en laat remmen?
